Kuchiki_R

edit @ 16 Jan 2012 13:49:56 by Kuchiki_R

edit @ 16 Jan 2012 14:20:00 by Kuchiki_R

"โอ้โฮแฮะ คุจิกิซังวันนี้เจ้าเสน่ห์แรงไม่เบา มีขุนนางหนุ่มตามประกบถึงสองคนเชียวนะ" มัตซึโมโตะ รันงิคุ กระแซะเข้ามาแซวทันทีที่ลูเคียหย่อนก้นลงนั่งหลังจากทักทายบรรดาหัวหน้า หน่วยที่มาแสดงความยินดีจนครบทุกคนแล้ว


ลูเคียเหลียวมองขุนนางหนุ่มทั้งสองคนที่รันงิคุพูดถึงขณะรินเหล้าใส่ถ้วยตัว เอง "ท่านพี่มาด้วยไม่เห็นแปลกนี่คะ ส่วนโคคุโตะก็รู้จักกันนานแล้วและก็อยู่หน่วยเดียวกัน ไม่แปลกอีกเหมือนกันค่ะ"


"น่าอิจฉาจังน้า มีแต่หนุ่มหล่อวนเวียนอยู่ข้างๆตั้งหลายคน" รันงิคุเอามือเท้าคางทำท่าเพ้อ แต่เมื่อเห็นลูเคียยังนิ่งจิบเหล้าอย่างเฉยชาไม่มีท่าทีละเมอเพ้อพกตาม เจ้าหล่อนเลยอยากจะแหย่เสียหน่อย "นี่ลูเคีย เจ้าได้จูบสองคนนี้มั่งรึยัง"


..พรวด..


ลูเคียสำลักเหล้าอย่างแรงจนใบหน้าแดงก่ำ "แค่กๆ..ถะ..ถามอะไรแบบนั้นคะ รันงิคุซัง!"


"อายแบบนี้แสดงว่าจูบไปแล้วล่ะสิ ใครกันน้า หรือว่าทั้งสองคนเลย" รันงิคุแหย่ต่อด้วยความสนุกสนาน


"ไม่ได้จูบกับใครทั้งนั้นแหละค่ะ!"


"งั้นวันนี้ก็ดื่มให้เยอะๆจะได้ใจกล้าๆหน่อย" รันงิคุรินของเหลวสีชมพูในขวดของตัวเองใส่ถ้วยใบเล็กของลูเคีย ลูเคียมองอย่างไม่ค่อยไว้ใจเมื่อเห็นเครื่องดื่มแบบใหม่ที่เธอไม่เคยดื่มมา ก่อน แต่ก็ตัดสินใจยกขึ้นลอง


"น้ำผลไม้แบบใหม่หรือคะ อร่อยดีนี่" ลูเคียยกแก้วของตนขึ้นจิบอย่างเพลิดเพลิน รสหวานหอมคล้ายสตรอว์เบอร์รี่ทำให้เธอไม่อยากหยุดดื่ม รันงิคุยิ้มหวานแต่ไม่ตอบคำถามเธอแถมยังลุกไปหอบมาให้เธอเพิ่มอีกหลายขวด


ไม่นานนักเร็นจิกับโคคุโตะก็เดินเข้ามาร่วมวงและนั่งประกบเธอทั้งซ้ายขวา ลูเคียคุยกับสองหนุ่มอย่างออกรสและสนิทสนม ซึ่งเธอก็หารู้ไม่ว่าการกระทำนั้นอยู่ในสายตาของใครบางคนตลอดเวลา


"คุจิกิไทโชว โบราณเค้าว่าเพ่งมองอะไรนานๆสายตาจะเสียเอาได้นะ" เคียวราคุ ซุนซุย เอี้ยวตัวมากระซิบกระซาบกับเบียคุยะที่นั่งมองลูเคียกับชายหนุ่มอีกสองคน ด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์


ขุนนางหนุ่มไม่ตอบคำ ไม่แม้แต่จะหันมองหน้าหัวหน้าหน่วยขี้เมา


ท่าทีเมินเฉยนั้นกลับกระตุ้นให้เคียวราคุหยอกเบียคุยะต่อ "สาวๆในงานมีตั้งเยอะตั้งแยะ ท่านเล่นไม่มองไม่สนใจสาวไหนเลย มองแต่คุจิกิซังแบบนั้นเดี๋ยวแม่หนูน้อยของข้าก็สึกเหรอแย่สิ"


หัวหน้าหน่วยหกกระแทกแก้วลงบนโต๊ะอย่างแรง "ลูเคียเป็นแม่หนูน้อยของท่านเมื่อไหร่กัน เคียวราคุไทโชว"


"น่าๆเบียคุยะ ใจเย็นหน่อย" อุคิทาเกะที่นั่งข้างๆเคียวราคุโผล่หน้ามายกมือแตะไหล่ห้ามปรามรุ่นน้องที่ ทำท่าจะวางมวยกับเคียวราคุตั้งแต่เริ่มงาน "ซุนซุยเจ้าก็อย่าแหย่เบียคุยะนักเลย"


แต่เคียวราคุยังไม่หยุด "นางสวยใช่ไหมล่ะ ใจข้างี้ละลายเลยเชียวล่ะ อ้อ พ่อหนุ่มน้อยหน้ามนนั่นใช่ทายาทซึซึมุระที่เพิ่งเข้ามาใหม่ใช่หรือเปล่า นั่น" เขาบุ้ยปากไปทางโคคุโตะ


"ใช่แล้วเพิ่งเข้ามาใหม่หมาดๆ ไฟแรงน่าดูเชียวล่ะ" อุคิทาเกะตอบ น้ำเสียงนั้นดูพอใจเด็กหนุ่มพอดู


"อยู่หน่วยเจ้าเหรอจูชิโร่"


"อืม แต่ข้าก็ไม่ค่อยได้คุยอะไรด้วยนักหรอกนะ เห็นสนิทกับคุจิกิดีก็เลยว่าจะให้นางจัดการไปน่ะ"


"อะไรกัน มาใหม่ได้แค่วันสองวันก็สนิทกันแล้วรึ" เคียวราคุทำเป็นเลิกคิ้วถามอย่างแปลกใจ แต่สำหรับเบียคุยะมองปราดเดียวก็รู้ว่านั่นมันเสแสร้งชัดๆ! อุคิทาเกะพยักหน้าตอบ


"เห็นว่ารู้จักกันก่อนหน้านี้นานแล้ว แล้วก็นะ ตอนคัดเลือกเข้าหน่วยข้าก็ถามว่าทำไมถึงเลือกหน่วยสิบสาม" อุคิทาเกะแกล้งเอามือลูบคางทำท่าเหมือนกำลังคิด แต่ก็ลอบสังเกตอาการเบียคุยะไปในที เขาเห็นเบียคุยะตวัดสายตามองเขา เขายิ้มกว้างอย่างไม่สะทกสะท้าน "เจ้าอยากรู้หรือเปล่าเบียคุยะ ว่าซึซึมุระตอบว่ายังไง"


"ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของข้า รุ่นพี่ นั่นเป็นเรื่องในหน่วยของท่าน"


"แต่ข้าอยากรู้" หัวหน้าหน่วยแปดทำท่ากระตือรือร้นอยากฟัง อุคิทาเกะก็เลยสนองตอบแต่โดยดี ขณะเบียคุยะแสร้งทำเมินไม่สนใจ


"ซึซึมุระบอกว่า เพราะเขาชื่นชมคุจิกิมานานแล้ว เธอเป็นแรงบันดาลใจให้เขาเข้ามาเป็นยมทูต เพื่อเขาจะได้เดินตามรอยเท้าของเธอ"


"โอ้ว ความสัมพันธ์ของว่าที่เจ้าบ้านซึซึมุระกับเจ้าหญิงคุจิกิคู่นี้น่าสนใจจริงๆ เจ้าว่าไหมจูชิโร่" เคียวราคุทำขยิบหูขยิบตากับอุคิทาเกะ แล้วได้ทีแหย่เบียคุยะต่อ "คุจิกิไทโชว ถ้าท่านไม่ทำอะไรซักอย่าง ข้าว่างานนี้คุจิกิมีเสียดุลให้ซึซึมุระแน่ๆ"


"นั่นเป็นเรื่องของนาง ไม่เกี่ยวกับข้า" เบียคุยะตอบน้ำเสียงเย็นชาไม่เปลี่ยน ในใจนึกรำคาญคู่หูหัวหน้าหน่วยข้างๆที่รับส่งลูกเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย แต่อดใจหายกับเหตุผลของโคคุโตะไม่ได้


"ตอนไปฮูเอโก้มุนโด้ไม่เห็นทำเหมือนอย่างที่พูดเลยนะ คุจิกิ" เคมปาจิที่เพิ่งมานั่งฝั่งตรงข้ามเคียวราคุเกิดคันปากอยากสอดขึ้นมา "ข้าล่ะเบื่อพวกปากไม่ตรงกับใจ แถมเรื่องมากอย่างเจ้าจริงๆ"


เบียคุยะได้แต่ส่งสายตาอาฆาตไปให้เคมปาจิซึ่งก็ไม่ได้รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเลยสักนิด


"เห็นมัตซึโมโตะว่าเด็กใหม่นั่นถึงจะเพิ่งเข้ามาใหม่ แต่ก็เนื้อหอมเอาเรื่องทีเดียวล่ะ ถ้าคุจิกิจะชอบก็ไม่แปลกหรอก" แม้แต่ ฮิตสึกายะ โทชิโร่ ก็ยังอดใจไม่ไหวขอร่วมวงด้วย และก็โดนสายตาอาฆาตจากเบียคุยะไปอีกคนตามระเบียบ


"นี่คุจิกิไทโชว" เคียวราคุตบบ่าเบียคุยะเบาๆ "บอกตามตรงนะ เรื่องของท่านกับคุจิกิซังน่ะ เค้ารู้กันทั่วเซย์เรย์เทย์แล้ว อย่ามัวอิดออดทำเป็นเหนียมอายอยู่เลยน่า"


"รู้อะไร นางเป็นน้องสาวข้าก็แค่นั้น"


"น้องสาวบุญธรรม" เคียวราคุแก้ให้โดยไม่สนใจจิตสังหารของขุนนางหนุ่ม "ไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือดสักหน่อย"


"นางเป็นน้องสาวของฮิซานะ"


"แล้วยังไง ฮิซานะจังเสียไปตั้งเกือบหกสิบปีแล้วนา"


"ห้าสิบสองปี"


"ข้าบอกแล้วว่าหมอนี่มันปากแข็ง" เคมปาจิสอดขึ้นอีกทีพลางยกขวดสาเกขึ้นซดหลายอึก


เคียวราคุหัวเราะร่วนแล้วหันไปกระซิบกับคนปากแข็ง "ข้าจะบอกอะไรดีๆให้นะคุจิกิไทโชว อาทิตย์หน้าหน่วยสิบสามเค้าจะพาเด็กใหม่ไปฝึกนอกสถานที่หนึ่งสัปดาห์ ถ้าท่านยังไม่ทำอะไรให้ชัดเจนล่ะก็ ท่านได้เสียนางให้เจ้าหนุ่มนั่นแน่"


เบียคุยะทำเป็นนั่งเงียบไม่ตอบสนองและจิบสาเกไปเรื่อยๆ แต่เคียวราคุมั่นใจว่าเบียคุยะกำลังคิดถึงสิ่งที่เขาเพิ่งพูดไป หัวหน้าหน่วยขี้เล่นนั่งเท้าคางมองยมทูตสาวที่เดินไปเดินมาในงานด้วยสายตา หวานเชื่อม เขาเห็นฮินาโมริกับอิซาเนะเดินส่ายไปมาทั่วงานด้วยใบหน้าแดงก่ำ เขาสะกิดเบียคุยะให้ดูพวกหล่อน


"สาวๆพวกนั้นไม่ทันไรก็เมาซะแล้ว ข้าอยากจะรู้จังว่าคุจิกิซังเวลาเมาแล้วจะเป็นแบบไหนน้า"


"หญิงสาวตระกูลขุนนางไม่ได้รับอนุญาตให้กินเหล้าจนเมา พวกเธอรู้ว่าดื่มอะไรได้แค่ไหน" เบียคุยะตอบขณะจ้องมองร่างเล็กที่นั่งอยู่ห่างออกไป ลูเคียรู้ตัวเองดีว่ากินสาเกได้กี่ขวดถึงจะไม่เมาและเขาเชื่อว่าเธอจะไม่ ดื่มมากไปกว่านั้น แต่นาทีต่อมาเขาชักจะไม่มั่นใจว่าเขาคิดถูกเมื่อร่างเล็กนั้นลุกขึ้นยืนและ เซไปจนเกือบล้มถ้าไม่ได้เร็นจิกับโคคุโตะคว้าเธอไว้ได้ทัน เขาเห็นเธอทรุดนั่งลงกับพื้นและเอามือกุมศีรษะไว้


"เฮ้ๆ แต่ข้าว่านางเมาแล้วนะ" เคียวราคุที่มองลูเคียอยู่เช่นกันว่าเสียงเครียดขึ้นมา


"เป็นไปไม่ได้ ลูเคียรู้ว่าดื่มสาเกได้แค่ไหน ไม่ดื่มจนเมาเด็ดขาด"


"ถ้าอย่างนั้นข้าว่าที่นางกินก็ไม่ใช่สาเกแล้วล่ะ"


เบียคุยะหันขวับ "อะไรนะ"


"เรามาดูกันดีกว่าว่าสาวๆเค้าดื่มอะไรกัน" เคียวราคุว่าแล้วโบกมือเรียกรองหัวหน้าหน่วยของตัวเอง "นานาโอะจางงงงงงงง"


"มีอะไร" หญิงสาวใส่แว่นปรากฏตัวขึ้นข้างกายเขาในพริบตา ใบหน้าสวยหวานแดงเรื่อเหมือนสาวคนอื่น


"หืม เจ้าเมาแล้วน้า ให้ข้าช่วยประคองดีกว่า" ไม่ว่าเปล่า เคียวราคุเอามือโอบเอวเจ้าหล่อน ซึ่งเธอก็หันมาเอาถาดวางขวดสาเกฟาดเข้าที่หัวเจ้านายจนหน้าหงายในทันที


เคียวราคุลูบหัวป้อยๆ ทำท่าจริงจังขึ้นมา "นี่ นานาโอะจัง วันนี้พวกเจ้าดื่มสาเกกันเยอะไปหรือเปล่า"


"ที่เสิร์ฟให้สาวๆวันนี้ไม่ใช่สาเก แต่เป็นค็อกเทล" เบียคุยะเริ่มขมวดคิ้วเมื่อได้ยิน "น้ำผลไม้ผสมเหล้า มัตซึโมโตะคุงเพิ่งได้สูตรมาจากโลกมนุษย์น่ะค่ะ"


เบียคุยะสิ้นความอดทน เขาลุกขึ้นยืนท่ามกลางสายตางงงวยของหัวหน้าหน่วยคนอื่น "ข้าจะกลับแล้ว ราตรีสวัสดิ์" ร่างสูงบอกโดยไม่รอฟังอะไรทั้งนั้น เขาเดินตรงไปหาลูเคียเป็นอันดับแรก


"ลูเคีย กลับบ้าน"


"หืม" เธอเงยหน้ามองเจ้าของเสียงด้วยสายตาหวานฉ่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ในค็อกเทล แต่แม้จะเมาเธอก็ยังมีสติพอจะพูดและฟังรู้เรื่องจึงพยักหน้าเบาๆเป็นการตอบ รับ "ค่ะ ท่านพี่"


"หะ..หัวหน้า ให้ข้ากับซึซึมุระช่วยพาลูเคียกลับไหมครับ" เร็นจิเสนอตัวเมื่อเห็นลูเคียลุกแล้วเซไปข้างๆอีกหน สองหนุ่มที่รีบสอดมือเข้าไปรับร่างบางแทบชักมือกลับไม่ทันเมื่อมือของเบียคุ ยะคว้าเธอได้ก่อนใคร


"นั่นสิครับ ท่านพี่เบียคุยะ"


"ข้าไม่เมาซักหน่อย" ลูเคียพูดอย่างไม่พอใจที่ถูกหาว่าเมาต่อหน้าเบียคุยะ


"ไม่เป็นไรเร็นจิ ข้าจัดการได้" คำตอบจากเบียคุยะทำให้เร็นจิกับโคคุโตะต้องถอยกลับไป ทั้งสองหนุ่มกล่าวลาตามมารยาทและกลับเข้าไปในงานเลี้ยง


"เดินไหวหรือเปล่า"


"ไหวค่ะ แค่มึนๆน่ะค่ะ" เธอพยายามเดินให้ตรงแต่ก็เซไปอีก เบียคุยะจึงต้องประคองเธอไปตลอดทาง ทั้งคู่ต่างก็เดินไปโดยไม่พูดจากัน ลูเคียเริ่มรู้สึกว่าตัวเองอาการแย่ลงเรื่อยๆแต่ก็พยายามกลั้นใจเดินต่อไป หวังว่าจะถึงบ้านเร็วๆเสียทีขณะเบียคุยะสาละวนอยู่กับการพาลูเคียเดินไปโดย ไม่ให้สะดุดเข้ากับอะไรก็ตามที่อยู่บนถนน


ลูเคียเริ่มใจชื้นและเริ่มโล่งอกที่เห็นประตูบ้านคุจิกิ เธอเดินผ่านเข้าบ้านด้วยอาการผะอืดผอมเต็มแก่ การเดินเป๋ไปเป๋มาทำให้เธอวิงเวียนมากขึ้นและที่สุดก็ทนไม่ไหวต้องรีบวิ่ง เข้าห้องน้ำที่อยู่ข้างห้องรับแขกและอาเจียนออกมา


เบียคุยะยังคงยืนเฝ้าเธออยู่หน้าห้องน้ำที่มีเสียงโอ้กอ้ากสลับกับเสียงกด ชักโครกดังลอดออกมาเป็นระยะๆ ถึงเขาจะรู้ว่าเป็นเรื่องปกติของคนเมา แต่เพราะเป็นเธอเขาก็เลยอดห่วงไม่ได้


..ทุเรศสิ้นดี..ลูเคีย..


..ทุเรศจริงๆ..


..เมาในงานเลี้ยงฉลองตำแหน่งของตัวเองยังไม่พอ ยังจะอ้วกต่อหน้าท่านพี่อีก!!..


เธอเอามือเหนี่ยวผนังใกล้ๆรั้งตัวเองให้ยืนขึ้น เธอเดินโงนเงนไปที่อ่างล้างหน้า วักน้ำเย็นลูบจนทั่วหน้าและกลั้วคออยู่หลายครั้งจนเริ่มรู้สึกดีขึ้นจึงลาก สังขารออกจากห้องน้ำ แล้วก็ต้องตกใจเมื่อร่างสูงของเขายังคงยืนอยู่หน้าห้องน้ำไม่ได้จากไปไหน


"ท่านพี่!"


"ตามข้ามาลูเคีย" เขาว่าเสียงเย็น ลูเคียกลืนน้ำลายดังเอื้อก ได้แต่เดินตามเขาไปต้อยๆ


..ซวยแล้วไง..


..โดนทำโทษแน่ๆ..


..ท่านพี่โกรธแล้วเห็นไหม..


..ทั้งโง่ ทั้งงี่เง่า..


..ไม่เคยดื่มก็ดันดื่มซะเมาจนได้..


..เจ้ามันแย่ที่สุด!!..


เจ้าบ้านคุจิกิหยุดยืนหน้าห้องนอนตัวเอง ลูเคียกระพริบตาปริบๆอย่างไม่ค่อยเข้าใจนักว่าเขาพาเธอมาที่ห้องนอนเขาทำไม เขาเปิดห้องและเดินเข้าไปด้านใน ส่วนเธอยังยืนลังเล


"เข้ามาข้างใน ลูเคีย" เขาสั่ง เธอกลืนน้ำลายแห้งผากได้แต่ก้มหน้าทำตามที่เขาบอก "นั่งรออยู่ที่นี่ ห้ามออกไปไหนจนกว่าข้าจะกลับมา เข้าใจไหม"


"เข้าใจค่ะ" ลูเคียผงกหัวรับทราบอย่างมึนๆ มึนเพราะฤทธิ์เหล้าและมึนเพราะไม่รู้ว่าทำไมต้องเป็นห้องนอนของเขาแทนที่จะเป็นห้องหนังสือ


เธอตัดสินใจนั่งลงที่โต๊ะรับแขกตามคำสั่ง เบียคุยะจึงเดินออกจากห้องไป ลูเคียก้มหน้ามองพื้นพลางเงี่ยหูฟังฝีเท้าที่ห่างไปเรื่อยๆด้วยความหวาดกลัว ว่าจะโดนลงโทษอะไร เมื่อเห็นเขาหายไปนานเธอก็เริ่มหลุกหลิกมองไปรอบห้อง ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้ามาในห้องของเขา หลายครั้งที่เธอได้แต่นึกสงสัยว่าห้องของเขาจะเป็นแบบไหนกัน ตอนนี้เธอก็ได้รู้เสียที อย่างแรกที่เห็นคือมันกว้าง แม้พื้นที่จะกว้างกว่าห้องของเธอไม่มาก แต่เพราะเครื่องเรือนน้อยชิ้นทำให้มันดูกว้างกว่าเยอะทีเดียว ทุกอย่างในห้องดูเรียบง่ายเกินกว่าจะเป็นห้องของเจ้าบ้าน แม้จะดูโปร่งโล่งสบายแต่บางอย่างกลับทำให้ลูเคียรู้สึกได้ถึงความโดดเดี่ยว และอ้างว้าง


..เป็นห้องของเจ้าบ้านที่ไร้ชีวิตชีวาเหลือเกิน..


..ท่านพี่คงจะเหงามาก..


..ไม่มีคนสนิท..


..ไม่มีบ่าให้แบ่งเบาความทุกข์..


..ไม่มีอ้อมกอดให้แบ่งปันความสุข..


..ที่ผ่านมาข้าหลงคิดว่าข้านั้นโดดเดี่ยวอยู่ในบ้านกว้างใหญ่เพียงคนเดียว..


..ทั้งที่ท่านพี่ก็โดดเดี่ยวไม่ต่างไปจากข้าเลยสักนิด..


..เพราะข้าเอาแต่คิดถึงแต่ความรู้สึกตัวเอง..


..จนไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของท่านพี่..


..ตั้งแต่ท่านพี่และอิจิโกะช่วยข้าไว้ ข้าก็ไม่เหงาอีกต่อไป..


..ข้าไม่อยากให้ท่านพี่ต้องทนเหงาแบบนี้เลย..


..ท่านพี่ฮิซานะคะ..


..ข้าอยากจะช่วยท่านพี่เหลือเกิน..


เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรียกให้เธอหยุดความคิดฟุ้งซ่าน ประตูเปิดออกพร้อมกับร่างสูงที่เดินกลับเข้ามาพร้อมกับถ้วยสองใบซึ่งเขาวาง มันลงบนโต๊ะข้างหน้าเธอ


"ชามะตูมกับน้ำผึ้ง จะช่วยให้รู้สึกดีขึ้น"


"อ่อ..ค่ะ..ขอบคุณค่ะ ท่านพี่" เธอรินน้ำผึ้งใส่ถ้วยชามะตูมที่มีไอร้อนลอยกรุ่นกะประมาณให้ออกหวานแล้วคน ให้เข้ากัน แม้จะยังเมาแต่เธอก็อดดีใจไม่ได้ที่เขาเป็นห่วงเธอถึงขนาดไปชงชามาให้เธอ เธอรับรู้ได้ถึงความห่วงใยที่เขามีให้ผ่านท่าทีเย็นชาแข็งกระด้างนั้น


เบียคุยะดูเธอเริ่มจิบชาและลุกออกจากห้องไปอีกครั้งโดยไม่พูดไม่จา พอชาใกล้หมดถ้วยเขาก็กลับเข้ามาพร้อมกับหอบผ้ากองหนึ่งมาวางไว้บนโต๊ะสูง หน้าห้องน้ำซึ่งลูเคียไม่ทันได้ใส่ใจ เธอหันไปก้มคำนับเขา


"ขอบคุณค่ะท่านพี่ ข้ารู้สึกดีขึ้นแล้ว ไม่รบกวนท่านพี่แล้วล่ะค่ะ"


"คืนนี้เจ้าต้องค้างที่นี่" คำตอบเรียบๆจากอีกฝ่ายทำให้ลูเคียรีบเงยหน้าขึ้นมองเขา ปากเล็กๆอ้าค้างอย่างคาดไม่ถึง "นี่เสื้อผ้าและผ้าเช็ดตัว"


"แต่.. "


"ไม่มีแต่ เจ้าเมาแบบนี้ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าอยู่คนเดียวแน่" เขาตัดบทเสียงเข้มจนลูเคียไม่กล้าเถียง "อาบน้ำแล้วเข้านอนซะ ลูเคีย"


เขากำชับและเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ลูเคียนั่งหวาดระแวงจนแทบสร่างเมาอยู่คนเดียวในห้องกว้าง


..บ้าไปแล้ว..


..จะให้ข้านอนห้องเดียวกับท่านพี่เนี่ยนะ!!..


เธอซี้ดปากขณะชะเง้อมองเตียงขนาดคิงไซส์น่านอนของเขาแล้วข่มใจ


..ไม่มีทาง!!..


เธอลุกพรวดวิ่งโซเซออกจากห้อง แต่แล้วต้องรีบวิ่งกลับเข้ามาอย่างเดิมเมื่อออกไปเจอเขายังยืนกอดอกอยู่หน้า ห้อง เธอกลืนน้ำลายและคว้ากองผ้าเช็ดตัววิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างเร็ว


..บ้า..


..ท่านเฝ้าหน้าประตูแบบนั้นข้าก็หนีไม่ได้สิ..


..แต่..


..ก็ได้..


..ค้างก็ค้าง..


ลูเคียอาบน้ำและแต่งตัวจนเสร็จจึงเดินออกจากห้องน้ำ เธอหันซ้ายหันขวาไม่เห็นแม้แต่เงาของเจ้าของห้อง เธอเดินวนรอบเตียงหลายรอบ พยายามทำใจนั่งลงบนเตียงอยู่หลายครั้งแต่สุดท้ายก็นั่งลงที่พื้นเพราะความ เขินอายที่จะต้องนอนเตียงเดียวกับเขา เธอดึงหมอนใบใหญ่ลงมาใบหนึ่งและเอนตัวลงนอนที่พื้นข้างเตียงนั้นเอง


เบียคุยะเดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง เขาย่นคิ้วเมื่อไม่เห็นร่างเล็กของเธอบนเตียงจึงเดินอ้อมไปอีกฝั่งจึงพบว่า เธอนอนคุดคู้อยู่ที่พื้น เขาสั่นหัวเบาๆมีรอยยิ้มบางระบายบนใบหน้าแล้วตัดสินใจปล่อยเธอนอนไปแบบนั้น สักพัก ชายหนุ่มเดินเข้าห้องน้ำและจัดการธุระส่วนตัวของตัวเอง เสร็จแล้วก็กลับมายืนดูเธอที่เดิม


เขายิ้มขันกับความคิดของลูเคียที่เลือกนอนที่พื้นมากกว่าจะนอนบนเตียงของเขา เขาย่อร่างลงข้างร่างบอบบาง


"ลูเคีย" เขาเรียกเธออย่างอ่อนโยน เธอพยายามเงยหน้าตามเสียงของเขา แต่ไม่อาจลืมตาได้และรู้สึกว่าหัวหนักอึ้งเพราะยังเมาอยู่


"อืม..ปวดหัว.. " เธอพึมพำเอามือกุมหัวแล้วรู้สึกตัวเบาคล้ายกำลังลอยขึ้นและตกลงอีกครั้งบน บางอย่างที่นุ่มนิ่ม เธอขยับตัวยุกยิกและรู้สึกอุ่นไปทั้งตัว เสียงหัวใจของใครบางคนเต้นอยู่ข้างหู


"ง่วงแต่หลับไม่ได้ล่ะสิ" เสียงเบาราวกระซิบนั้นเอ่ยถาม


"อืม.." เธอครางด้วยความรู้สึกทรมานอย่างที่เขาบอก ง่วง หนังตาหนักจนลืมไม่ขึ้น แต่กลับหลับไม่ลงเพราะรู้สึกราวกับโลกกำลังเหวี่ยงเธอไปมา หัวเธอกำลังหมุนติ้วๆ


"ได้ยินหรือเปล่า"


..อืม..


..ได้ยิน..


..เสียงหัวใจ..ของท่านพี่..


..เต้นตึก ตึก..


"ฟังไปเรื่อยๆ ไม่ต้องสนใจอย่างอื่น" เสียงนุ่มนั้นบอกเธอ


..ตึก ตึก..


..ตึก ตึก..


..ตึก ตึก..


..ตึก ตึก..


..ตึก ตึก..


..


เสียงนั้นค่อยๆห่างออกไปและเธอก็ไม่ได้ยินอะไรอีก..


เบียคุยะฟังเสียงหายใจที่เริ่มช้าลงและคงที่ของเธออันเป็นสัญญาณว่าเธอหลับ ไปแล้วในอ้อมกอดของเขา ดวงหน้าหวานซุกอยู่กับอกกว้าง เขายิ้มในความมืดรอบกาย


"ราตรีสวัสดิ์ ลูเคีย"

เรตจัดเต็มสุดๆ